0498 88 42 00

 Laat je daden luider spreken dan je mond.  

PERSARTIKEL

Libelle
02-07-2015

Santiago de Compostella

BART trok op pelgrimstocht om het verlies van zijn kinderen een plaats te geven.

Zijn tocht:

  • In 2010 van Burgos naar Santiago de Compostela (500km in 19 dagen)
  • In 2011 van Irun naar Santiago de Compostela (800km in 21 dagen)
  • In 2012 van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Burgos en van Santiago naar Finisterra (450km in 16 dagen)

Bart (53): "In vier jaar tijd overleden zowel mijn dochter als mijn zoon aan een stofwisselingsziekte, maar ik heb nooit echt de tijd genomen om te rouwen. Als bedrijfsleider stortte ik met op mijn werk, maar hoe harder ik van het verdriet probeerde weg te lopen, hoe meer het me bleef achtervolgen. Ik kreeg te kampen met spijt en schuldgevoelens. Had ik wel de juiste keuzes gemaakt in het leven? Wad de tijd die ik in mijn werk had gestoken, niet ten kosten van mijn kinderen gegaan?

Ik besefte dat ik een time-out nodig had. Even weg zijn van alles, zodat mijn verdriet en mijn onrust de aandacht kregen die ze verdienden. Een tocht naar Santiago de Compostella bood het antwoord. Acht tot negen uur per dag was ik onderweg. Helemaal in mijn eenthe, met als enige compagnon het geluid van mijn eigen voetstappen. Overmijdelijk ga je met jezelf bezig zijn, alsof de weg naar Compostela tegelijk de weg 'naar binnen' is. Ook de fysieke ontbering maakte mentaal veel los. Al na vijf dagen moest ik een rustdag inlassen omdat de blaren en de wonden op mijn voeten niet langer te harden waren. Die dag heb ik van 's ochtends tot 's avonds geweend. De tranen die ik vier jaar lang had verbeten, waren niet meer tegen te houden. Vreemd genoeg deed het deugd. Naarmate de kilometers vorderderen, voelde ik me sterker worden. Zowel fysiek als mentaal. Ik leerde dat er een verschil is tussen 'eenzaam' en 'alleen zijn". Kilometerslang heb ik alleen gewandeld, maar nooit heb ik me eenzaam gevoeld. Ik was altijd verbonden: met de weidse natuur, met andere pelgrims, of gewoon met mezelf.

De tranen die ik vier jaar lang had verbeten, waren ineens niet meer tegen te houden. Het voelde als een echte verlossing.

Na mijn eerste bedevaartstocht naar Compostella zijn er nog twee andere gevolgd. Al mijn ervaringen pende ik neer in mijn pelgrimsboekje waarin ik me richtte tot mijn kinderen. Mijn laatste tocht eindigde in Finisterra, het zogenaalde einde van de wereld, waar het pad doodloopt op de Atlantische Oceaan. Ik was van plan mijn boekje daar in de zee te gooien, net zoals we met de as van de kinderen hadden gedaan. Voor mij was dat symbolisch: ik had geen schriftje meer nodig om me verbonden te voelen met hen. Die dag viel de regen met bakken uit de lucht en terwijl ik naar de baai liep, voelde ik de adrenaline door mijn lijf gieren. Naar dit moment had ik toegeleefd. Maar het was alsof de duivel ermee speelde. Net op het moment dat ik get boekje de zee inwierp, verloor ik mijn evenwicht en donderde ik van de rotsen af. Een paar meter maar, en gelukkig niet al te hard.Overrompeld klauterde ik weer naar boven en intussen stroomden de tranen over mijn wangen. Het was met vallen en opstaan gegaan, maar ik had het verdriet om het fysieke gemis van mijn kinderen eindelijk kunnen plaatsen en accepteren. Eindelijk de bevrijding die ik nodig had."

OVERIGE PERSARTIKELEN

Santiago de Compostella
Libelle - 02-07-2015
Wandelcoach brengt je tot nieuwe inzichten
Trendy (Krant van West-Vlaanderen) - 06-03-2015
"Blijf in beweging, zowel fysiek als mentaal"
KW - 23-09-2014
Ik wandel om verdriet te verwerken.
Het Laatste Nieuws - 11-07-2014